S&V: na de ontmaskering, tijd voor de grote bezemzwiep
Een onderzoeksreportage en 40 minuten, zoveel was er nodig om het gehypte extreem-rechtse studentengroepje Schild & Vrienden (S&V) in het nauw te drijven. Dit is het uitgelezen moment om er een schepje bovenop te doen en extreem-rechts van de campussen te verjagen. Verkondig je anti-racisme luid en duidelijk. Strijd luid en duidelijk voor een socialistische samenleving, die de voedingsbodem van deze verwerpelijke groeperingen naar de vuilbak van de geschiedenis kan verwijzen.
Lees verder
De economische theorie van Marx en de toekomst van de marxistische economie
Lees verder
Hoe strijden tegen alle vormen van onderdrukking?
Racisme, homofobie, islamofobie, vrouwendiscriminatie, zijn allen vormen van onderdrukking die ondanks alle ‘vooruitgang’ blijven bestaan in onze maatschappij. Wat er ook was gewonnen aan rechten op deze vlakken, en het was dan nog ruimschoots onvoldoende, komt vandaag op de helling te staan. De laatste jaren is er op deze terreinen een tegenreactie op gang gekomen.
Lees verder
Klimaatchaos, het kapitalisme treft schuld
De temperaturen blijven stijgen en de kapitalisten kunnen enkel machteloos toekijken. In laatste instantie is hun systeem verantwoordelijk voor deze vernietigende chaos.
Lees verder
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • S&V: na de ontmaskering, tijd voor de grote bezemzwiep
  • De economische theorie van Marx en de toekomst van de marxistische economie
  • Hoe strijden tegen alle vormen van onderdrukking?
  • Klimaatchaos, het kapitalisme treft schuld

teachersarizonaIn heel de VS zijn leerkrachten in actie. Door scholen in elk district van de staat West Virginia te sluiten - waarbij ze zelfs anti-stakingswetten die werknemers in de publieke sector verbieden dergelijke actie te ondernemen naast zich neerleggen - hebben leerkrachten en andere onderwijzend personeel de arbeidersbeweging een voorbeeldige les in klassenstrijd gegeven. Hun inspirerende overwinning heeft nu vergelijkbare acties in Kentucky, Oklahoma, Arizona en andere delen van het land teweeggebracht.

Dit is een morele boost voor een arbeidersbeweging die tientallen jaren in het slop zat. De strijd is echter pas begonnen. Kapitalistische politici proberen nu de overwinning van West Virginia om te keren, door een "nationale task force" in te stellen om de ziekteverzekering van leerkrachten te evalueren en te dreigen Medicaid en andere sociale programma's te beëindigen en de bevolking op te zetten tegen de leerkrachten. Zolang de arbeidersklasse de politieke en economische macht niet uit handen van de heersende klasse neemt, kunnen we tegenaanvallen en verdere inspanningen om de arbeidersklasse te verdelen verwachten.

Wanneer de volgers leiden, zullen de leiders volgen

Er is niets dat meer vertrouwen schept dan succes! Na jaren van harde besparingen ten nadele van leerkrachten en werknemers in de publieke sector, groeide de druk om te reageren. De leiding van de twee grote nationale vakbonden - de NEA (Nation Education Association) en de AFT (American Federation of Teachers) - slaagde er niet in om een ​​nationale of lokale reactie tegen deze aanvallen te organiseren. Hun achterban in West Virginia ging echter zichzelf organiseren op de scholen, waarbij ze sociale media en persoonlijk contact gebruikten om brede steun uit te bouwen.

Ze verenigden niet alleen de leerkrachten, maar ook andere schoolmedewerkers zoals cafetaria personeel, bewakers, buschauffeurs en alle mogelijke werknemers van de openbare sector. Ze waren niet bang om te vechten, ook al hadden ze niet het recht om te staken. Ze wisten dat als ze hun macht niet zouden tonen, de politici nog meer besparingen zouden doorvoeren.

De republikeinse deelstaatregering van West Virginia kwam er al snel achter dat scholen niet zonder leraars en andere onderwijzend personeel kunnen functioneren. De meeste studenten en ouders steunden de leerkrachten. Dit leidde ertoe dat de deelstaatregering een loonsverhoging aanbood, maar niet de 5 procent die door de beweging geëist werd. De vakbondsleiders, die deze staking helemaal niet hadden geleid, probeerden iedereen weer aan het werk te krijgen op basis van dit aanbod, maar de leerkrachten weigerden totdat zijzelf en andere ambtenaren de volledige 5 procent opslag kregen toegewezen. Uiteindelijk moest de de deelstaatregering met tegenzin de loonsverhoging toekennen.

Deze overwinning inspireerde een 24-uren staking van leerkrachten in Jersey City (in de staat New Jersey) aan het einde van maart. In Kentucky begonnen leraren ook te protesteren tegen het plan van hun gouverneur om hun pensioenrechten af te bouwen. Dit leidde tot een protestbeweging en een demonstratie van duizenden in de hoofdstad.

In Oklahoma, waar het gemiddelde loon voor leerkrachten $ 45.000 op jaarbasis bedraagt, eisten leerkrachten een loonsverhoging van $ 10.000, $ 5.000 voor andere onderwijsmedewerkers en meer geld voor onderwijs. Op maandag 2 april staakten ongeveer 200 van de 500 schooldistricten in Oklahoma en hielden onderwijzers een protestmars in de hoofdstad van de staat. Na een staking van negen dagen bekwamen de leerkrachten een loonsverhoging van maximaal $ 6.000 per jaar, afhankelijk van anciënniteit, waarbij andere schoolmedewerkers een verhoging van $ 1.250 verkregen. De vakbonden besloten om de staking te beëindigen en zich te concentreren op de verkiezingen in november, wat gelijk staat aan Democraat stemmen. Hoewel sommige vakbondsleden teleurgesteld zijn, lijkt de achterban niet zo goed georganiseerd als de leerkrachten in West Virginia wanneer hun leiding iets gelijkaardigs probeerde. In Arizona beginnen de leraren zich net te organiseren om terug te vechten. Ze willen ook een loonsverhogingen en eisen van de deelstaatregering de bezuinigingen die hen in de recente periode werden opgelegd terug te draaien.

Lessen uit de geschiedenis

De strijdbaarheid van de leerkrachten sluit aan bij de grote tradities van de Amerikaanse arbeidersbeweging. De geschiedenis omvat vele lessen die betaald werden met het bloed, het zweet en de tranen van vele mensen. Vakbonden werden opgericht door wetten te overtreden die door de bazen ontworpen waren om de arbeiders onder de knoet te houden. De arbeidersbeweging won de strijd door de massale mobilisatie van het personeel op de werkplek en door solidariteit in de arbeidersklasse te organiseren, niet door lobbyisten naar het Congres te sturen. Omdat de belangen van de arbeiders en de werkgevers lijnrecht tegenover elkaar staan, werden vakbonden gebouwd in oppositie tegen de bazen - niet in 'partnerschap' met hen.

In het verleden werd militante vakbondsstrijd geleid door socialisten en communisten zoals Eugene Debs, Elizabeth Gurley Flynn, Farrell Dobbs, Carl Skoglund en vele anderen. Het waren dit soort leiders die de Teamsters uitbouwden tot een hechte unie. Het waren de communisten die de textielarbeiders in het zuiden organiseerden. Het was de linkerzijde die de CIO heeft uitgebouwd.

Militante organisatiemethoden zorgden van 1933 tot 1940 tot een verdrievoudiging van het vakbondslidmaatschap en bracht echte vooruitgang voor de arbeidersklasse. Deze strijd leidde echter niet tot de oprichting van een massale politieke partij van de arbeidersklasse en de bazen bleven aan de macht en de maatschappij besturen.

De aanhoudende opleving van het kapitalisme na de Tweede Wereldoorlog maakte het mogelijk voor vakbonden die tijdens de Grote Depressie waren opgebouwd om concessies te bekomen via onderhandelen. Het was in deze situatie van klassencollaboratie dat de ‘Red Scare’ van het McCarthyisme het grootste deel van de linksen uit de vakbonden verdreef. Uiteindelijk hebben de tegenstellingen van het kapitalisme de klassenstrijd versterkt. Toen de heersende klasse de aanval uitvoerde, hadden de arbeidersleiders, die het kapitalisme accepteren, geen effectieve strategie om terug te vechten.

Beginnende met de autowerkers in de late jaren 1970, werd inleveren de regel. Dikwijls werden de ergste toegevingen gedaan op de rug van de laats aangenomen werknemers, waardoor verschillende standen van werknemers gecreëerd werden en de arbeidersbeweging verder verdeeld en verzwakt werd. Vandaag is het Amerikaanse kapitalisme in verval en de arbeidersklasse kan haar levensstandaard en arbeidsomstandigheden niet verdedigen zonder te vechten voor socialisme.

Het huidige leiderschap van de lerarenvakbonden - en andere vakbonden in de publieke sector - moet worden vervangen door een militante leiding. Onze leiders moeten de wereld zien vanuit het perspectief van de werknemers, niet vanuit dat van de bazen.

Wat we kunnen leren van de recente strijd

Wanneer vakbonden van de publieke sector om meer financiering voor onderwijs, hogere lonen en verbeterde sociale bescherming vragen, vindt de vakbondsleiding dat ze moet uitleggen dat de overheid hiervoor moet betalen. Ze pleiten vaak voor hogere belastingen en laten op die manier de Democraten en Republikeinen toe om werknemers in de publieke sector en de privé tegen mekaar op te zetten. Dit is een grote fout!

Vakbondsleiders moeten uitleggen dat de regering van de Republikeinse partij, de regering van de Democratische Partij - of een combinatie daarvan - een regering van, door en voor de rijken is. We zijn voor hogere lonen, betere voordelen, meer onderwijs en openbare diensten en we zijn tegen belastingverhogingen voor de werknemers. Onze slogan is simpel: laat de rijken betalen voor de kapitalistische crisis!

Als we een arbeidersregering zouden hebben, gebaseerd op een socialistisch beleid, zou deze regering de top 500 bedrijven en de grootste zogenaamde "non-profit corporaties" nationaliseren. We zouden de winsten, contanten en andere activa - allemaal geproduceerd door de werkende klasse - gebruiken om een gratis en kwalitatief hoogwaardig onderwijssysteem en andere benodigde diensten te financieren.

De leraren uit West Virginia wonnen een belangrijke strijd, maar de oorlog gaat door. We hebben een arbeidersregering nodig en om die te bekomen, hebben we een massale socialistische partij nodig die onafhankelijk is van de Democraten. Dit zal niet van de ene op de andere dag gebeuren, maar de campagne van Sanders heeft aangetoond dat miljoenen werknemers zo'n partij zouden steunen. De arbeidersbeweging moet beginnen met het uitbouwen van de basis en het kader voor zulk een partij. Dit is de enige manier om echt tegen Trump te vechten.

We zijn 100 procent solidair met de strijd van de leerkrachten in alle staten, maar deze strijd moet worden verspreid naar alle 50 staten, Puerto Rico en alle Amerikaanse gebieden. Leraren in Puerto Rico hebben daar veel ervaring mee en we moeten onze krachten bundelen en van elkaar leren. Hoe meer werknemers zich bij deze strijd aansluiten, hoe meer we kunnen doorwegen tegen de bazen. We roepen de vakbondsleiders, met name de AFT, NEA en andere openbare vakbonden zoals AFSCME en SEIU op, om te beginnen met de opbouw van een nationale 24-uren staking in de openbare sector. We moeten de strijd op de werkplek combineren met een politieke strijd. Vechten in slechts één arena stelt de klassenvijand in staat om een ​​tegenaanval uit te voeren op het andere front.

Gezien de huidige vakbondsleiding is dit echter uiterst onwaarschijnlijk. Dit toont de noodzaak om een ​​kern van revolutionaire socialisten uit te bouwen in elke werkplek en vakbond om de huidige leiders te vervangen door een militante leiding ten voordele van de arbeidersklasse. Er zullen nog meer grote veldslagen volgen. Om zaken om te keren en te winnen, moeten de arbeiders gewapend zijn met marxistische theorie en analyse - de geconcentreerde ervaring van generaties militante arbeiders die vechten voor een betere wereld.