Het kabinet Rutte III leek relatief eensgezind en stabiel te zijn. De aankomende verkiezingen van 20 maart en de bewegingen van onderop vergroten nu echter de spanningen. 

De PVDA pleit voor een sociale klimaatrevolutie. Haar programma werd gebundeld in 10 punten. In tegenstelling tot de andere partijen begrijpt de partij zeer goed dat er geen oplossing is voor de klimaatcrisis binnen het systeem.

Charlie loopt als Franstalige immersie-scholier school in Gent. Hij was er vanaf de eerste scholierenstaking bij.

Aymane is een Brusselse scholier en zeer actief in de klimaatbetogingen. Wij stelden hem een paar vragen en kregen rake antwoorden.

Dit is het edito van Vonk 292.

Door de klimaat- en milieu problematiek, die steeds duidelijker tot onomkeerbare processen en vernieling van levensnoodzakelijke ecosystemen leidt, zijn vooral jongeren gaan beseffen dat hun toekomst in gevaar is. een generatie die voorheen als apathisch en ongeïnteresseerd werd gebrandmerkt, engageert zich nu voor haar toekomst en die van onze (enige) planeet.

De culpabiliserende, minachtende en ronduit cynische manier waarop de (steeds minder) gevestigde waarden reageren op het aanhoudende internationale protest van duizenden jongeren, illustreert hoezeer deze beweging een doorn in het oog van het systeem is. Actief en geïnteresseerd zijn, is blijkbaar nog erger dan ongeïnteresseerd en apathisch. N-VA wil zoals gewoonlijk weer een “debat” waarvan ze op voorhand de krijtlijnen hebben uitgezet. Allerlei rechts- liberale “academici” zien hun kans schoon meer van hetzelfde naar voor te schuiven; de markt gaat het oplossen voor ons, we moeten gewoon consumeren en ons verder niet te druk maken.

Het “debat” dat zij willen voeren heeft niet tot doel om structurele veranderingen door te voeren, maar wil vooral overtuigen dat het puberaal zou zijn radicale veranderingen te eisen en dat “de economie” nog steeds op nummer 1 moet komen. De klimaatstrijd is dus per definitie een antikapitalistische strijd. Alles en iedereen die niet verder kan kijken dan de grenzen van het kapitalisme, blijft in essentie herhalen dat economische belangen boven klimaat en milieu gaan.

Die tegenstelling is totaal vals. Wiens economische belangen? Vooral die van een immens rijke elite die voorstander is van een economisch model dat gebaseerd is op uitbuiting van zowel de mens als de rest van de natuur. Ze kunnen de uitbuiting, verminking en destructie van het volledige ecosysteem (inclusief de mens) niet in vraag stellen omdat het net de kern van hun systeem is. Wat ze “de economie” noemen is iets dat uiteindelijk bepaald wordt in het belang van een heel kleine groep mensen die het gewoon zijn dat alles en iedereen moet wijken voor hun belangen. Armoede bestrijdt je in hun optiek ook door de rijken nog rijker te maken.

Alles waarmee de initiatiefnemers van de klimaatstrijd nu bestookt worden, van ridiculisering en zelfs doodsbedreigingen tot recuperatie-pogingen, heeft vooral tot doel de protesten te stoppen. Zo hebben allerlei politici, waaronder President Macron van Frankrijk Greta Thunberg, Anuna De Wever en Kyra Gantois reeds uitgenodigd; alles wordt in het werk gesteld om hen ervan te overtuigen dat de machthebbers even bezorgd zijn als zij maar het blijft bij loze beloften, zonder concrete invulling. Meer dan 100 ondernemingen zoals Carrefour Belgium, Colruyt, Delhaize, IKEA, Lidl, Spar Retail, Torfs en Van Marcke, Alpro, Danone, Google, Mars, Ontex, P&G, Proximus, Spadel, Telenet en Unilever hebben Sign for my Future opge- richt. Allemaal goed en wel, maar ondertussen gaat hun onderlinge prijzenslag waarvan vooral het milieu het grootste slachtoffer is gewoon verder. Zulke initiatieven zijn er vooral op gericht het eigen klimaatimago op te krikken en om maatregelen die de bedrijven treffen af te remmen. (Lees hierover We moeten opletten voor klimaatinitiatieven die vooral op de rem willen staan.)

Wie met de hond slaapt, krijgt zijn vlooien

Dat rechts de boel om de tuin probeert te leiden hoeft ons natuurlijk niet te verbazen. Een aanzienlijk deel van de arbeidersbeweging, de partij Groen, de zogenaamde linkerzijde is echter in hetzelfde bedje ziek.

De recente uitschuiver van sp.a boegbeeld Jinnih Beels is voorlopig een droef laagtepunt in dat opzicht. Ze stelt onlangs dat het nu wel genoeg is met dat gespijbel en dat er bovendien niets fundamenteels gedaan kan worden aan het klimaat zolang “landen zoals India” blijven vervuilen. Dit terwijl India vierde is in de wereld wat hernieuwbare energie betreft.

De heersende ideologie in een samenleving is die van de heersende klasse stelde Marx. Beels illustreert dat door wijdverspreide vooroordelen - die de verdeel en heers belangen van de elite weerspiegelen - klakkeloos over te nemen. Zodoende maakt ze argeloos een racistische opmerking over haar eigen land van herkomst. Dit is de persoon die beweerde dat de sp.a in coalitie moest gaan met de N-VA “om het beleid in Antwerpen progressiever te maken”. Als schepen van onderwijs schiet ze nu de progressieve leerlingen van haar eigen stad in de rug. Haar uitlatingen hadden evengoed van de N-VA kunnen komen. Het toont hoe groot het gevaar voor besmetting is indien je je laat verleiden tot vijfde wiel aan de wagen in een coalitie met de N-VA. Wie in mei naar de stembus trekt, moet misschien ook in het achterhoofd houden dat, Christoph Calvo van Groen, zijn voorkeur voor Open-VLD niet onder stoelen of banken steekt wanneer het over coalitievorming gaat. Hoe je een sociaalecologisch beleid kan voeren met de liberalen is voor ons echter zeer duister.

Klimaatstrijd = klassenstrijd

Alvast de grootste centrale binnen het ABVV, de Algemene Centrale die arbeiders verenigt uit zo’n 40 sectoren, volgt de oproep voor een internationale klimaatstaking op vrijdag 15 maart. Vele andere vakbondsorganisaties hebben ondertussen het platform onderschreven (LBC, CNE, CSC, ACV, ACV Jongeren, ABVV Jongeren, BBTK/Setca. Ook ACOD en ook de maaltijdkoeriers). Teachers en Workers for Climate doen knap werk door zoveel mogelijk vakbonden te betrekken en op te roepen deel te nemen aan de Global Strike for the Future.

Dat jongeren en de arbeidersbeweging hun krachten samen bundelen is noodzakelijk in deze strijd.Het kapitalisme dat de leef en werkomstandigheden bepaalt van de werkende mensen is ook verantwoordelijk voor de klimaat- en milieuproblemen.

Enkel een massale beweging van de arbeidersklasse en lagere middenklasse tegen het kapitalisme is in staat de transitie naar een ander maatschappijmodel in gang te zetten. Daarom dat het ook van groot belang is dat vakbondsorganisaties verder aangezet worden om niet enkel te steunen, maar ook daadwerkelijk hun leden te mobiliseren. Het is hoog tijd de beweging verder uit te brei- den, niet ze te doen stoppen. Dit moet gebeuren op basis van een aantal concrete eisen die erop gericht zijn snel werk te maken van maatregelen die de klimaatverandering een halt toeroepen.

Doorslaggevend is wie de rekening betaalt; de kapitalisten die vervuilende technologieën gebruiken om hoge winsten te maken moeten nu betalen, niet de gewone mensen die al jaren inleveren, in verhouding al veel meer belast worden en op de koop toe slachtoffer zijn van allerlei milieuproblemen.

 

“As we go marching, marching we bring the greater days, for the rising of the women means the rising of the race, no more the drudge and idler ten that toil where one reposes but the sharing of life's glories, bread and roses, bread and roses”

De jaarlijkse viering van Internationale Vrouwendag staat voor de deur, en daarmee ook alle retoriek rond het onderwerp. Voor ons zou 8 maart niet enkel een feestdag moeten zijn, maar een dag van strijd tegen vrouwenonderdrukking in de samenleving.

Over de hele wereld gaan jongeren de straat op om de brandende kwestie van ons tijdperk aan te pakken: de dreigende klimaatramp. In elk land is de situatie dezelfde: een nieuwe, geradicaliseerde generatie wordt politiek actief en eist actie en systeemverandering om de vernietiging van het milieu tegen te gaan.

Marx' ecologische ideeën zijn diepgaander dan veelal wordt gedacht. Het is bijzonder dat ideeën die 150 jaar geleden zijn uitgewerkt over nota bene ecologie, een erg 21e-eeuwse thema, vandaag nog zo accuraat zijn. Ze vormen een gids voor elke actievoerder met de duidelijke boodschap: onder het kapitalisme kan er geen rationele relatie tussen mens en natuur tot stand komen.

Als Belg in het Verenigd Koninkrijk Brexit uitleggen aan niet-Britten, is een beetje zoals de communautaire kwestie in België uitleggen aan een niet-Belg: een zo goed als onmogelijke opdracht. Toch doen we hier een poging om een overzicht te geven van het circus dat zich aan het afspelen is over het Kanaal.

Deze herwerkte brochure is een inleiding op de methode en de geschiedenis van het marxisme. Het marxisme is geen afgewerkt geheel van feitjes, maar een wijze van denken, een manier om de wereld te begrijpen opdat men haar succesvol en ten goede kan veranderen. Deze inleiding biedt een aantal kernideeën aan, maar vormt geen vervanging of uitputtende samenvatting van de werken van Marx en Engels.

Terwijl de scholierenstakingen in België al een minister ten val brachten, breidt de Youth for Climate-beweging zich internationaal uit. In landen als Australië, Zwitserland en Nederland vonden al grote jongerenstakingen plaats. In andere landen zijn de voorbereidingen voor de wereldklimaatstaking van 15 maart volop aan de gang.

De algemene ledenvergadering van sp.a Antwerpen heeft met een meerderheid van 71% haar goedkeuring gegeven aan de coalitie met N-VA en VLD. Het was een bevreemdende ervaring.

De Antwerpse sp.a stapt samen met de N-VA in het stadsbestuur. Hoe is het toch mogelijk hoor je op vele plaatsen? Hoe kan een socialistische partij een bestuursakkoord afsluiten met een openlijk anti-socialistische partij, een nationalistische, racistische en anti-syndicale partij?

Dit is de tekst van het pamflet dat Vonk/Révolution verspreidde op de scholierenbetogingen voor het klimaat.

De jeugdige onstuimigheid voor het klimaat heeft in de afgelopen weken menig volwassene beroerd. Zo ook de leerkrachten.

De beweging van de gele hesjes is een sociale aardbeving met uitzonderlijke kracht. Het vertegenwoordigt een belangrijk keerpunt in de klassenstrijd in Frankrijk - en is een bron van inspiratie voor arbeiders over de hele wereld. Het zal een diepgaande en blijvende impact hebben op het politieke leven van het land.

De socialistische ACOD-CGSP heeft de eerste sociale verkiezingen bij de Belgische spoorwegen begin december 2018 overtuigend gewonnen. Dit zijn de verkiezingen voor de personeelsafgevaardigden in talrijke (85) overlegorganen met de directie. Met 58 procent van de stemmen haalt de rode bond langs beide kanten van de taalgrens de meerderheid.

Er is een staatsgreep aan de gang in Venezuela, gepromoot door het imperialisme en zijn lakeien van het Lima-kartel; en uitgevoerd door zijn marionetten in de oppositie. Op 23 januari kwam de coup in een hoger stadium van uitvoering terecht, toen afgevaardigde Guaidó een eed aflegde als 'president verantwoordelijk voor de republiek'.

De regering Michel is gevallen. Na een ridicule poging om nog met een minderheidsregering verder te gaan onder de noemer Michel 2 is ook die na tien dagen gekapseisd. Op zich is dit zeer verwonderlijk. Bij haar aantreden werd deze regering beschreven als de meest homogene sedert jaren.

Voor veel mensen lijkt een revolutionaire verandering in de maatschappij een luchtkasteel, onmogelijk te realiseren tijdens hun leven. In dit opzicht ontwikkelde Trotski het concept van het “Overgangsprogramma”. Hoe zou zo’n overgangsprogramma voor het klimaat er uit zien?